Alledaags

Ga maar lekker janken

De beste gesprekken over seksualiteit heb je tussen neus en lippen door. Als reactie op een opmerking of op iets wat je ziet. Het is soms maar één zin, maar als je die op het juiste moment uitspreekt, blijft het beter hangen dan een gepland gesprek.

Afval rapen; ik kan het iedereen aanraden. Voor de tweede keer gaf het een aanleiding om de relationele vorming op te pakken. Een moment, zomaar voor het oprapen ?.  

We hadden net een flesje van de grond geraapt en enthousiast geconstateerd dat die geld op zou leveren, toen een man uit de tunnel kwam. Hij praatte luid en ging over de reling hangen. Ik verstond het niet, maar hij was duidelijk boos. We wilden zijn kant op, dus kwamen langzaam dichterbij. Ondertussen liep hij heen en weer. Blijkbaar zat er iemand ‘in’ zijn oren, met dopjes.

Toen we langs liepen, verstonden we hem wel. De monoloog ging ongeveer zo: ‘Moet je doen, joh, moet je doen. Ja, ga maar lekker janken. Ga maar janken. (…) Dat wilde ik allang. Ga maar van me scheiden, moet je lekker zelf weten. Ik wilde toch al scheiden. (…) ***. ***.”

We waren voorbij. De meiden bleken er niet van onder de indruk, want ze vroegen nergens naar. Dat heb je als je in de stad woont. Maar zelf besloot ik het moment even ‘te pakken’.

‘Hoorden jullie wat hij zei?’

Ze haalden hun schouders op.

Ik herhaalde enkele zinnen. ‘Stel je voor dat papa dat tegen mama zou zeggen, zou dat fijn zijn?’

Nee, natuurlijk niet. ‘Waarom zegt hij dat?’

‘Het lijkt erop dat hij heel boos is op zijn vrouw en dat zij moet huilen aan de telefoon. Soms gebeurt dat als mensen getrouwd zijn. Er gebeurt iets, ze worden een beetje boos, er gebeurt weer iets, de boosheid wordt groter. Wat moet je dan doen?’

Dat wisten ze ook niet.

‘Misschien kun je vragen waarom iemand zo boos is. En als iemand huilt, dan kun je troosten en vragen waarom ze verdrietig is. Dan kun je samen kijken wat je kunt doen om te zorgen dat het beter gaat. Ook al heb je daar geen zin in, omdat je tegelijk boos bent.’ Ik worstelde nog even door om woorden te vinden. Op dat moment kwam de man ons weer tegemoet. Hij liep blijkbaar rondjes, net als wij. Nog steeds was hij in gesprek, op precies dezelfde toon. Misschien was dat hoopgevend: ze zochten elkaar in ieder geval nog op.

Het laatste stuk van de wandeling besefte ik hoe basaal we onze voorlichting op jonge leeftijd mogen houden. Want natuurlijk is het leven veel ingewikkelder, dan ik hen nu kan vertellen. Maar zoals pas in het interview met Sharon ook naar voren kwam: eerst de basis en dan biedt het leven genoeg mogelijkheden om hoe langer hoe meer nuances mee te geven.

Please follow and like us:

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *